Blog

Θυμάμαι...

Θυμάμαι… του Άγγελου Μουρβάτη

Θυμάμαι… 

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις εδώ στο blog μας, αποτέλεσε η συνάντησή μου με έναν παλιό κιθαρίστα της πόλης, τον Δημήτρη τον Μελίδη. Βλέποντάς τον στο εργαστήριο το πρωί μου ήρθαν μνήμες μουσικές, μνήμες εφηβικές.

Θυμάμαι λοιπόν… Θυμάμαι τον Δημήτρη,αφού αυτός είναι η έμπνευση της γραφής αυτής, όταν εγώ ακόμη μάθαινα τις κλίμακες του Segovia, να κάνει πρόβα στη σκηνή της Φεξ. Τον έβλεπα να παίζει το Burn των Deep Purple και έβλεπα μπροστά μου ζωντανά όλο το όνειρο της μουσικής.

Θυμάμαι μέχρι και το χρώμα της κιθάρας του καθώς έπαιζε ή κατά εμένα τότε ζωγράφιζε… Εκεί όμως δεν ήταν η αρχή. Η αρχή ήταν στο  Free time όπου σαν αγόρια παίζαμε, λίγο πριν το Γυμνάσιο μπιλιάρδο και άκουσα στα ηχεία το Another piece of meat των Scorpions… Ναι, θυμάμαι την στιγμή που σηκώθηκα και ένιωσα ότι εγώ κάνω το solo του Matthias …. απίστευτο ακόμη το θυμάμαι σαν χθες… πέρασε λίγο ο καιρός … πρόβες στον χώρο της Φεξ πάλι… Ο Ζήσης ο μαλλιάς, ο Λάκης ο Λακάκης και γω κάνουμε πρόβες και παίζουμε κάτι σαν μουσική… ακόμη θυμάμαι την αγωνία όταν είχαμε ραντεβού εκεί για να μας δώσουν τα κλειδιά από ένα μαγαζί «λαϊκής τέχνης» όπου τα είχε ο υπεύθυνος. Καλή του ώρα δε θυμάμαι το όνομά του, αν και πολλές φορές μας τα έδινε και ο Σφυρής ο Τριαντάφυλλος.

Τρέχαμε λοιπόν  να μπούμε μέσα στο χώρο εκεί -στο κουζινάκι τώρα-, μύριζε ενισχυτές και στούντιο ο χώρος … αλήθεια τι μυρωδιά… ακόμη την ‘θυμάμαι ‘… Κάναμε πρόβες. Στόχος κανένας. Ήμασταν γκρουπ , ήμασταν οι «κορυφαίοι» , νιώθαμε όμορφα..Θυμάμαι επίσης ότι ερχόντουσαν ροκάδες να μας δουν. Ο Σκοπελίτης, ο Πελέ, ο ρώσος… έφυγαν από τη ζωή… Τους θυμάμαι, μας κοιτούσαν γιατί ήταν ροκάδες και εμείς ‘παιζαμε ‘ ροκ …Και άλλα παιδιά..καμιά φορά μαλώνανε, φωνάζαμε από τότε στις πρόβες… μετά αγαπημένοι φεύγαμε… Ήμουν μικρός με πρόσεχαν…μου έλεγε ο Σκοπελίτης “δε θα αφήσουμε να σε πειράξει κανένας” …γιατί;; μάλλον γιατί έπαιζα ροκ αλλα ήμουν και μικρός με κοντά μαλλιά ελαφρώς διαφορετικός, αφού δεν μπορούσα να είμαι κλασικός ροκάς με τα δερμάτινα. 

Ερχόμουν ή πήγαινα στην πρόβα  από την  προπόνηση και φορούσα φόρμες…θυμάμαι όμως την αγάπη τους. Έπαιζα το Paranoid (μη ξεχνάς…Θεός)… Ίσως ήταν πιο σημαντικό να το παίζω εγώ που δεν ήξερα καλά καλά τι πατάω από τον Tony που το έγραψε γιατί απλά το ακούγανε ζωντανά (σίγουρα επαιζα λάθος)… Θυμάμαι ένα λάιβ στο Άλλοθι που το είχε ο Λειβαδίτης ο Κώστας...εμείς οι τρεις της μπάντας και άλλοι 4-5 θεατές. Θα παίζαμε τρία τραγούδια, δυο δικά μας και ένα ξένο.. …παίξαμε λοιπόν αυτό το Paranoid …εκστασιασμένος ο Παπαπέτρου ο λογιστής (πλέον) με σηκώνει στις πλάτες του στο σόλο …ανάθεμα τι έπαιξα ..ήμουν στην κορυφή…στις πλάτες του Γιάννη αλλά στην κορυφή..Ίσως δεν έπαιξα ούτε νότα σωστά αλλά τα συγχαρητήρια πολλά…»μπράβο ρε μ….. έπαιξες το solo  ίδιο!!!” (?????)…. Έρχεται στο τέλος και ο Μελίδης παρέα με την ξαδέρφη μου την Πόπη και μου δίνει συγχαρητήρια… όνειρο ζούσα. 

Θυμάμαι να θέλω να πάω, σαν επίσημος ροκάς πλέον, να δω το άντρο των ροκάδων. Την Γκουέρνικα...του πλέον χαρακτηριστικού ανθρώπου που έμαθε την πόλη να ακούει μουσική. Του Λάκη του Κοτόρνου. Απαγορεύεται κάτω  από 17, εγώ ήμουν βαριά 14… Μπαίνω μέσα από την πόρτα, κοιτώ την πίστα. Έπαιζε Running free από Iron Maiden …ένας χτυπιόταν στην πίστα που είχε μέσα…Θυμάμαιθυμάμαι τον Λάκη με καπέλο…Ροκ σταρ, τρόμαξα πολύ ..δυνατά μουσική τέρμα… ροκάδικα… 

Θυμάμαι  το μικρό καφέ του Πέτρου  του ταχυδρόμουΘυμάμαι έκανα λάιβ εκεί, έπαιξα τις συγχορδίες από το Hotel California και ένα μικρό solo.. μας πλήρωσε κιόλας.  Από τις λίγες φορές… Θυμάμαι πρόσωπα όχι ονόματα πολλά …Θυμάμαι τον ΑμβροσιάδηΘυμάμαι και τον συγχωρεμένο φίλο τον Τζόρνταν..μεγάλη απώλεια… πίναμε μπύρα οι ροκάδες και μετά τσίχλα μη μας μυρίσει η μαμά σπίτι. Ροκάδες…Μέμφις στην Καραολή..συναυλία πλέον με 4 μέλη αφού ήρθε ο Σκαρλάτος να τραγουδήσει. «Θρίαμβος» γέμισε το μαγαζί κόσμο να δει τους ροκάδες R.I.P! Στο μαγαζί του Λάζαρου, καλή του ώρα, είναι στη Γερμανία μου είπε ο Κοτόρνος. 

Παίξαμε Metallica. Παροξυσμός. Μάτωσε μπροστά μου ο Πελέ και μου λέρωσε την μπλούζα… τι θα πω σπίτι…δεν ήξεραν ότι ήμουν ροκάς και μάλιστα έπαιζα ζωντανά! Μνήμες όμορφες, μνήμες γλυκές ό,τι και να γινόταν…τι να θυμηθώ…Θυμάμαι τον ροκά  τον Δημητριάδη που τραγουδούσε (σκοτώθηκε σε δυστύχημα…) Θυμάμαι τον Σάκη από το Σούνιο. Κάναμε πρόβα στο στούντιό του (έχω ακόμη έναν ενισχυτή του στο προβάδικο των μαθητών μου). Ροκ ΑΒΕΕ λεγόταν το συγκρότημά του.

Θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Γιάννη που μου έμαθε να ακούω Queen… Θυμάμαι τον Εξαφτόπουλο που μου έμαθε να ακούω Cure .Την αδερφή μου να μου βάζει κασέτες με Doors , Janis Joplin , Joan Baez …Ο Ηλίας έγραφε στίχους και άκουγε  Ufo . Ο Γιώργος ο κιθαρίστας πολλά χρόνια μετά δίπλα μου σε όλα όσα έκανα  …Ο Ηλίας ο infonorth ( αν θυμάμαι σωστά το μικρό του όνομα ) που έπαιζε κιθάρα και φορούσε τιράντες .” Έφυγε ” νωρίς και αυτός. Ο Σαντούρ που έπαιζε στα τύμπανα το  Susie Q  που ήταν ζόρικο … πόσοι μεγάλοι μουσικοί και πόσο μεγάλη αγνή μουσική σκαρώνανε τότε … θυμάμαι τώρα τον Σκοπελίτη με ένα κασετόφωνο να μου λέει “έλα να ακούσεις το demo του Σάκη” … και να χορεύει με τα πολλά κιλά του στον ρυθμό … ακόμη θυμάμαι το τραγούδι …Ο Φίλιππος ο μπασίστας , ο αδύνατος, με γυαλιά σαν του John Lennon … τον συνάντησα χρόνια μετά σε έναν γάμο να παίζει μπάσο …

θυμάμαι που μας κλέψανε από το προβάδικο … δύο πεταλάκια Boss … Μία συναυλία στο αμφιθέατρο να το ‘παίζω’ Hendrix  και να ραγίζω ένα δόντι μου … θυμάμαι την κ. Βάσω να με ρωτάει  γιατί τσιρίζει  ο Eric Adams των Manowar ενώ εκείνος τραγουδούσε  ‘die die ‘ … 

ΠΟΣΟΥΣ ΞΕΧΝΑΩ ???? Πάρα πολλούς..συγγνώμη …ενίοτε έρχονται στη μνήμη μου και μετά φεύγουν να πάνε να κάνουνε πρόβα κάπου σε κάποιο υπόγειο που μυρίζει ενισχυτές… Η καλύτερη κολόνια των μουσικών…

Γιατί  τα έγραψα αυτά τώρα.. Ίσως γιατί ακόμη μ’ αρέσει να θυμάμαι, ίσως γιατί ακόμη παλεύω να φτιάχνω μνήμες για το μέλλον. Ή ίσως γιατί απλά θέλω να πω στα παιδιά: φτιάξτε τις δικές σας  εφηβικές μνήμες τώρα με μουσική, με  αγάπη  και αφού περάσουν τα χρόνια να τις λέτε ώστε και η επόμενη γενιά να φτιάξει τις δικές της …

Η μουσική και όσα μας δίνει, όσα μας διδάσκει  είναι ένα μεγάλο δώρο. Ευλογία !!:)

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *