Blog

Μια ιστορία θα σας πω...

Μια ιστορία θα σας πω… του Βασίλη Δόντσου

Μια ιστορία θα σας πω…

Διαβάζοντας το κείμενο του Θέμη για το blog του Εργαστηρίου, ήρθαν στην επιφάνεια ένα σωρό αναμνήσεις, καλά κρυμμένες εδώ και καιρό. Ε, αφού ήρθαν λοιπόν, αποφάσισα να μοιραστώ κι εγώ κάποιες από αυτές.

Όλα ξεκίνησαν πριν από πολλά χρόνια όταν άρχισα να κάνω παρέα με έναν τότε συμμαθητή μου (και μέχρι σήμερα κολλητό μου), τον Μπάμπη. Ο Μπάμπης λοιπόν είχε μια πράσινη κιθάρα σπίτι του και έκανε μάθημα στον Άγγελο. Βλέποντάς τον να παίζει και ακούγοντας τις ιστορίες του από το εργαστήριο, κάτι άρχισε να με τρώει μέσα μου. Μέχρι που ένα βράδυ Παρασκευής τον ακολούθησα στο ομαδικό του για να γνωρίσω αυτόν τον Άγγελο για τον οποίο τόσα είχα ακούσει. Πήγα, τον γνώρισα, κανονίσαμε το πρώτο μας μάθημα και τα υπόλοιπα πλέον αποτελούν ιστορία.

Άρχισα δειλά δειλά να μαθαίνω κι εγώ τις πρώτες νότες και συγχορδίες. Έρωτας. Μέχρι να έρθει η ώρα για την πρώτη συναυλία, ώστε «να πάρω το βάπτισμα του πυρός». Φοβερό συναίσθημα όταν ανεβαίνεις στη σκηνή, αλλά είμαστε κι εμείς που λατρεύαμε και τις πρόβες. Τρώγαμε ολόκληρα απογεύματα για να δούμε τις πρόβες των άλλων, να χτυπηθούμε, να έρθει η σειρά μας να παίξουμε, να δούμε τους επόμενους. Μέχρι να βραδιάσει. Μέχρι να «πρέπει» να φύγουμε.

Αμέτρητες αναμνήσεις από τις πρόβες. Αλλά και από την περίοδο μαθημάτων. Από τις μουσικές που βάζαμε στον υπολογιστή, το χαβαλέ που κάναμε με όποιον ήταν διαθέσιμος. Από τις στιγμές χαλάρωσης κοιτώντας από το μπαλκονάκι του τρίτου ορόφου στο κτήριο της 28ης Οκτωβρίου (για κάποιους από εμάς εκεί βρίσκονται οι περισσότερες αναμνήσεις, ήμασταν λίγο μεγάλοι όταν έγινε η μετακόμιση στην Ανατολικής Θράκης 8). Από το άγχος για το πότε θα αρχίσει να πετάει κανένα ρολό σελοτέιπ επειδή δε μετράμε καλά. Από την αγωνία να κερδίσουμε τα στοιχήματα που βάζαμε με τον Άγγελο (ποτέ δεν έμαθα αν τα κέρδιζα δίκαια ή με άφηνε, όπως εκείνη τη μέρα που παίζαμε Pro…).

Η μυρωδιά του εργαστηρίου, η τρέλα να παίξουμε το τραγούδι που μας άρεσε, να πιάσουμε στα χέρια μας την Pacifica, να τη συνδέσουμε στον ενισχυτή. Μετά να περάσουμε ώρες στη δικιά μας κιθάρα. Αμέτρητες αναμνήσεις που δε χωράνε σε κείμενο.

Νιώθαμε μέλη ενός πολύ ιδιαίτερου γκρουπ ατόμων. Αυτοί που γνωρίσαμε, ζήσαμε και αναπολούμε πλέον το Εργαστήριο. Όχι αναγκαστικά το δωματιάκι στον 3ο όροφο, αλλά όλα αυτά που περάσαμε εκεί. Όλα αυτά που αντιπροσωπεύει το Εργαστήριο.

Γιατί το Εργαστήριο (όπως και η ΑΕΚ) είναι ιδέα.

Βασίλης Κ. Δόντσος

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *